Seslenmeli Özne Nedir? Bir Genç Yetişkinin Hikayesi
Bir Sabah, Kayseri’den Bir Hikaye Başlar
Bugün Kayseri’de, o tipik sabah havası var. Soğuk ama güneş biraz daha ısındıkça uyanıyor. Belki de en çok bu şehirde yazdığım günlükleri seviyorum. Kayseri’nin o ilkbahar sabahlarının büyüsüne kapıldığımda, aklımdan bir konu geçiyor. Seslenmeli özne nedir? Hayır, bu bir dilbilgisi sorusu değil; içinde duygular, hayal kırıklıkları, beklentiler barındıran bir soru. Herkesin “seslendiği” öznesi nedir ki? Bunu anlamak için sadece kelimeler yetmez, bazen hayatın içinde kaybolman gerek.
Gözlerinde Bir Anlam, Dudaklarında Sessizlik
Birkaç gün önce bir kütüphaneye gitmiştim, Kayseri’nin eski kitaplıklarından birine. Kitaplar her zaman kurtuluşum olmuştur. En sevdiğim yerlerden biri o kütüphane. Orada, rafların arasında dolaşırken gözüme bir kitap çarptı. İçinde seslenmeli özne ile ilgili bir şeyler yazıyordu. Bilmiyorum, belki de o kitabı almak, bir anlam arayışımın son halkasıydı.
Herkesin hayatında bazen seslendiği bir insan vardır. O kişi belki senin için bir anlam taşır, bir döneminin öznesidir. Bunu düşündüm o an. Evet, belki de seslenmeli özne, gerçekten bize seslenen değil, bizim ona seslendiğimiz kişidir. O an kitabı açıp içeriye baktığımda, yüzümde bir tebessüm belirdi. İçinde bir şeyler vardı, bir parça umut, belki de kaybolmuş bir duygu. O kişi, yıllarca kaybettiğim bir parçam mıydı? Hangi kelimeler seslenmeli özneye dönüşür?
Sözlerimin Gölgesinde
Bir zamanlar, belki de gençliğimin ilk yıllarında, tüm hayallerimi büyütüp bir kişiye seslendim. Kimseyi duymadım, duymak istemedim de. Çünkü her cümleyle, her seslenişle bir adım daha ona yaklaşıyor, tüm duygularımı ona doğru yönlendiriyordum. Her şeyin başlangıcıydı belki de bu. Bu “seslenmeli özne” diye düşündüm, ama belki de bu sadece hayallerimdi.
Seslendiğimi sanıyordum, ama belki de tüm bu yıllar boyunca tek başıma çığlık atıyordum. Seslenmeli özne nedir ki? Birini çağırmak mı? Yoksa bir duyguyu dışa vurmak mı? O zamanlar, seslendiğim her özne, bana bir şeyler anlatıyordu. Ama şimdiki zamanla bakınca, belki de tüm bu yıllar boyunca ben hep kendime seslenmişimdir.
Bir Öğle Yemeği ve Hayal Kırıklığı
Bir gün, o eski arkadaşımı gördüm. Yıllardır konuşmadığımız, zamanın yabancılaştırdığı biri. Ve ne yazık ki, o an seslenmeli özne hakkında bir şeyler düşündüm. Beni dinlerken gözlerinin içine bakmak istedim ama gözlerim kaçtı. O an ne olduğunu anlayamadım. Belki de seslenmeye alıştım, ancak hiç sesimi duyan olmadı. Ya da belki de bu, sadece bana ait bir hayal kırıklığıydı. Onunla konuşurken, kelimelerim uçup gitmiş gibiydi. Seslenmek istesem de sesim, boşluğa düşecek gibi hissettim. Bütün bu hayal kırıklığı, kelimelerime bile takılı kaldı.
Sonra düşündüm, belki seslenmeli özne, bazen kendimize olan seslenişimizdir. Seslendiğimiz o özne, belki de yıllarca beklediğimiz, içimizdeki kaybolan parçalardır. Onları ne kadar seslendirsek de, sesler hep eksik kalır. Yine de, bazen seslenmeli özne dediğimiz şey, bir anlığına bile olsa bizi bulur, kalbimize dokunur.
Umut, Yeniden Doğan Bir Özne
O gün kitapçıda, seslenmeli özne hakkında okuduklarım aklımdan çıkmadı. Hayatımda kaybolmuş her anın öznesini düşünerek yürürken, birden kaybolmuş bir şeyin yerine gelmeye başladığını fark ettim. Hayatımda beklediğim seslenmeye dair bir şey vardı. Şimdi ne olursa olsun, kelimelerim, seslenmelerim aslında kendime doğru bir yolculuk yapıyordu. Bu, bir anlam arayışından çok, bir içsel keşifti. Belki de seslenmeli özne, yalnızca geçmişin yansıması değildir; aynı zamanda geleceğin de tohumlarını taşır.
Hikayemin sonunda, şunu fark ettim: Seslenmeli özne, bazen bir başkasına, bazen kendimize yöneltilen çağrıdır. O özne belki de bizim en içteki duygumuzdur, bazen birisi, bazen yalnızca bir hayal. Yine de seslenmek, belki de hayatta kalmamızın en güzel yolu. Ne kadar hayal kırıklığına uğrasak da, her sesleniş, bir umut taşır.
—
Seslenmeli özne nedir? Bunu her geçen gün daha iyi anlıyorum. Hayat, kelimelerle söylenemeyenleri de ifade eder. Seslendiğimiz özne, hep bizi bulur, bir şekilde. Ve bu buluşma, hem bir kayıptır hem de bir başlangıç.