Bir Domainin Peşinde Kaybolduğum Gece
Lave okurlarına özel hazırlanan bu içerikte “İnternetine kimler bağlı” hakkında en önemli detayları derledik.
Kayseri’nin soğuk akşamında başlayan küçük bir hayal
Kayseri’de 25 yaşında olmak bazen tuhaf bir şey. Şehir sakin, insanlar kendi halinde ama benim içimde hiç susmayan bir uğultu var. O uğultu genelde geceleri artıyor. Herkes uyuduğunda, sokak lambalarının titrek ışığı odamın duvarına vurduğunda ben bilgisayarın başına geçiyorum.
O gece de öyleydi.
Kendime bir şey kurmaya karar vermiştim. Küçük bir blog, belki ileride büyür diye düşündüğüm bir fikir… Hani insan bazen “bu sefer olacak” der ya, işte o hissin içindeydim. Domain arıyordum. Bir isim buldum, kalbim biraz hızlandı. Sanki o isim benim geleceğim olabilirdi.
Ama sonra o soru geldi:
“Bu siteyi hangi uzantıyla almalıyım?”
Ekranda parlayan seçeneklerden biri oradaydı: .com
Ve o anda durdum.
.com hangi ülkeye ait diye sorduğum o an
İçimden bir ses “Amerika’dır kesin” dedi. Çünkü öyle öğretilmiş gibiydi bize; büyük olan, güçlü olan, internetin kalbi oradaymış gibi.
Hemen araştırdım. Parmaklarım klavyede biraz aceleciydi. “.com hangi ülkeye ait?” yazdım.
Sonuçlar geldiğinde beklediğim şey olmadı.
Çünkü .com bir ülkeye ait değildi.
O an garip bir boşluk hissettim. Sanki kafamda kurduğum düzen küçük bir çatlak verdi. Çünkü ben her şeyin bir yere ait olmasını severdim. İnsanlar bile öyle değil mi? Herkesi bir şehre, bir memlekete, bir kimliğe bağlamak isteriz. Ama .com öyle değildi. Ne Türkiye’ye, ne Amerika’ya, ne de başka bir ülkeye.
Sadece “ticari” anlamına gelen, dünyanın ortak kullandığı bir uzantıydı.
Ve bu bilgi beni hem rahatlattı hem de tuhaf bir şekilde yalnız hissettirdi.
Geçmişe giden bir düşünce: İnternet kafeden bugüne
Bir an kendimi 13-14 yaşımda Kayseri’deki internet kafede buldum. O zamanlar domain falan bilmeyiz. Sadece oyun oynar, YouTube’da video izlerdik. “.com” gördüğümde bile sadece “site” der geçerdim.
O günlerle bugünü yan yana koyunca içimde garip bir kırılma oldu.
Şimdi aynı kelimeye bakıyorum ama anlamı değişmiş durumda. Artık bir hayalin kapısı gibi.
Ama yine de “hangi ülkeye ait” sorusu kafamda dönüp duruyordu. Çünkü aidiyet arıyordum. Sadece bir domain değil, sanki bir yön arıyordum.
Bir şeylere ait olma ihtiyacı
İnsan büyüdükçe bir şeylere bağlanmak istiyor. Şehir, iş, ilişki, fikir… Hepsi bir yere ait olmalıymış gibi hissediyoruz.
Ama .com hiçbir yere ait değildi.
Bu düşünce içimde bir boşluk yarattı. Sanki ben de hiçbir yere tam ait değilmişim gibi.
Kayseri’de yaşıyorum ama bazen burada değilmişim gibi hissediyorum. Büyük şehirleri düşünüyorum, başka hayatları… Ama sonra yine odamda, aynı sandalyede, aynı ekrana bakıyorum.
Ve .com bana şunu fısıldar gibi oldu: “Her şey bir ülkeye ait olmak zorunda değil.”
Gece ilerlerken büyüyen hayaller
O gece domaini aldım mı? Hayır.
Saat ilerledi. Pencereyi açtım, Kayseri’nin soğuk havası içeri doldu. Uzakta arabaların sesi vardı. Şehir uyuyordu ama benim içim uyanıktı.
Defterimi açtım. Çünkü bazen klavyeye yazmak yetmiyor, el yazısı daha gerçek geliyor.
Şunu yazdım:
“Bir şey kurmak istiyorum ama nereden başlayacağımı bilmiyorum. .com bile bir ülkeye ait değilken ben nereye aitim?”
Yazınca biraz utandım. Ama aynı zamanda hafifledim.
.com’un bana öğrettiği küçük ama sarsıcı gerçek
Ertesi gün tekrar baktım. .com aslında “commercial” yani ticari kullanım için oluşturulmuş bir genel alan adıdır. 1980’lerden kalma bir sistemin parçası. Bugün ise dünyanın en yaygın uzantısı.
Hiçbir ülkenin değil.
Ama en çok kullanılan şey.
Bu bana garip bir ders verdi.
Bazı şeyler bir yere ait olmadan da büyük olabiliyormuş.
Ben hep “ait olmak = değerli olmak” sanıyordum. Ama bu doğru değildi.
İçimde büyüyen ikinci duygu: umut
O an içimde bir şey değişti. Hayal kırıklığı vardı ama onun yanında küçük bir umut da doğdu.
Belki de benim kuracağım şeyin de bir ülkeye ait olması gerekmiyordu.
Belki ben de “tek bir yere” sıkışmak zorunda değildim.
Kayseri’de olmam, sadece burada kalacağım anlamına gelmiyordu.
Arkadaşımla konuşma ve yanlış anlaşılma
O gün öğleden sonra bir arkadaşımla buluştum. Domain konusunu anlattım.
“Ya .com Amerika’ya ait değilmiş,” dedim.
Bana güldü.
“Tabii ki Amerika’dır ya, internet onların değil mi?”
O kadar emin söyledi ki bir an ben bile şüphe ettim. Ama sonra bildiğimi hatırladım. Hayır, öyle değildi.
İçimde hafif bir sinir de oluştu. Çünkü insanlar çoğu zaman bilmedikleri şeyleri bile kesin gibi söylüyor.
Ama ona kızmadım.
Sadece “değil işte” dedim.
Ve o an kendimi daha yalnız hissettim. Çünkü doğru bildiğim şey bile başkalarına garip geliyordu.
Gecenin sonunda gelen sessizlik
Akşam eve döndüğümde Kayseri daha da sessizdi. Sanki şehir de benimle birlikte düşünüyordu.
Bilgisayarı açmadım hemen. Bir süre sadece oturdum.
Sonra tekrar düşündüm:
Bir domain uzantısı bile bana bu kadar şey düşündürüyorsa, ben neden bu kadar doluyum?
Belki de mesele .com değildi.
Belki mesele benim içimde bir yere konamayan düşüncelerdi.
Kendime yazdığım son cümle
Defterimi tekrar açtım ve şunu yazdım:
“.com hiçbir ülkeye ait değil ama her yerde kullanılabiliyor. Belki ben de tek bir yere ait olmadan bir şeyler kurabilirim.”
O cümleyi yazarken gözlerim doldu mu emin değilim. Ama içimde bir rahatlama oldu.
Lave ekibi olarak “İnternetine kimler bağlı” hakkındaki bu içeriğin sizler için değerli olduğunu umuyoruz. Görüşmek üzere!
Sonraki gün: Küçük bir başlangıcın eşiği
Ertesi gün yine aynı masa, aynı ekran.
Ama bu kez bakışım farklıydı.
Artık .com bana bir sınır gibi değil, bir alan gibi geliyordu. Sınırları olmayan bir alan.
Domaini yeniden düşündüm.
İsmimi yazdım, yanına .com ekledim.
Ekranda o basit yazı duruyordu.
Ve içimde şunu hissettim: bu sadece bir site değil, belki de kendime açtığım küçük bir kapıydı.
Kayseri’de, 25 yaşında, belki çok büyük bir hikâyenin başında değildim ama küçük bir şeyin farkına varmıştım.
Her şey bir ülkeye ait olmak zorunda değildi.
Ve bazen en büyük özgürlük, hiçbir yere tam olarak ait olmamaktı.